اول اسفند روز سلامت مردان گرامی باد.

تحقیقات انجام شده نشان می دهد که حافظه، قدرت استدلال و مهارت درک مطلب افراد بین سنین چهل ‌و پنج تا چهل ‌و نه سالگی کاهش می‌یابد.

در این تحقیقات که ده سال به طول انجامیده، بیش از هفت هزار کارمند دولت بریتانیا بین چهل و پنج تا هفتاد سالگی شرکت داشتند.

آزمایشات انجام گرفته شامل حافظه، دامنه لغت و درک مطلب دیداری و شنیداری بود. اختلاف در سطح تحصیلات این افراد نیز در رسیدن به نتایج تحقیق مورد توجه محققان گرفته است.

نتیجه به دست آمده نشان می‌دهد که حافظه، قدرت استدلال و مهارت درک مطلب افراد بین سنین 45 تا 49 سالگی کاهشی مشخص داشته است، در حالی‌که تا پیش از این، توجه پژوهشگران عمدتا معطوف به افراد شصت سال به بالا بود.

بدین ترتیب، کاهش فعالیت مغزی روندی تدریجی دارد که در نتیجه این تحقیقات، در طول دو یا سه دهه نمایان می‌شود.

محققان می‌گویند که نکشیدن سیگار، کنترل فشار خون و کلسترول، افزایش فعالیت بدنی و خوردن غذاهای سالم به جای غذاهای چرب و یا غذاهای فرآوری شده همگی در کاهش خطر ابتلا به از دست دادن حافظه موثرند.

اغلب انسان ها با رسیدن به سن پیری و دوران سالخوردگی دچار ضعف و از دست دادن حافظه می شوند، اما تا پیش از این، دلیل واقعی این رابطه هرگز مشخص نشده بود و همیشه تصور می شد که از دست دادن حافظه بخشی از فرآیند طبیعی پیری است.

در یک بررسی جدید از سوی دکتر آدام ام. بریکمن از انستیتو مطالعاتی بیماری آلزایمر و پیرمغزی در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا معلوم شد که در واقع سکته های خاموش عامل اصلی این فقدان و ناتوانی هستند.

بریکمن و دستیاران وی در این مطالعه متوجه شدند که اساسا از هر چهار فرد سالمند، حداقل در مغز یک نفر نقاط مرده کوچکی وجود دارند که این نقاط مرده، عامل اصلی تخریب حافظه هستند.

نکته جدید در آزمایشات روی ضعف حافظه در سالمندان این است که موضوع سکته های خاموش و تحلیل رفتن هیپوکامپ مغز به طور همزمان مورد آزمایش و بررسی قرار گرفته اند.

دانشمندان  می گویند با تمرینات مغزی می توانند روند رو به رشد این بیماری را با تاخیر مواجه کنند.

این در حالیست که مردان ممکن است زودتر به بیماری از دست دادن حافظه مبتلا شوند، اما به تدریج پیشرفت کند، در حالی که زنان دیرتر مبتلا شده و با سرعت بیشتری عملکرد طبیعی مغز خود را از دست می دهند.

علاج آلزایمر

بیماری آلزایمر علاجی ندارد و هیچ شیوه قاطعی برای پیشگیری از آن هم وجود ندارد. اما پژوهش‌ها نشان‌ داده‌اند که برخی از فعالیت‌ها ممکن است در به تاخیر انداختن بروز این عارضه موثر باشند.

از جمله بهتر است این کارها را انجام دهید:

* مرتبا ورزش کنید.

* فعالیت‌های تحریک‌کننده ذهن مانند بازی شطرنج یا حل‌کردن جدول را انجام دهید.

* رژیم غذایی غنی از مواد آنتی‌اکسیدان با مقدار زیادی سیزی و میوه، آجیل و ماهی که مقدار زیادی اسیدهای چرب امگا-3 دارد، مصرف کنید.

* وزنتان را کنترل کنید. افرادی که اضافه‌وزن دارند، با احتمال بیشتری به این بیماری دچار می شوند.

آسیب های شیمیایی از عواملی هستند که بینایی چشم را به خطر می اندازند.  آسیب های شیمیایی چشم زیاد اتفاق می افتند و در برخی اوقات می توانند منجر به از دست رفتن چشم شوند.

حلال ها، مواد ضدعفونی کننده، محلول های لوله بازکن، گاز پاک کن، جوهرنمک و سفید کننده ها که بیشتر در منزل و محل کار قرار دارند، از جمله موادی به شمار می روند که در صورت تماس با چشم، آسیب شیمیایی را ایجاد می کنند.

سوختگی شیمیایی چشم، در کمترین زمان رخ می دهد، درد زیادی دارد و آسیب شدیدی ایجاد می کند.

موادشوینده در صورت تماس با چشم، به سرعت قرنیه را زخم کرده و حتی در موارد شدید می‌توانند به سوراخ شدن کره چشم منجر شوند.

مواد شوینده همچنین می‌توانند باعث ایجاد زخم‌های شدید در پلک شده و چسبندگی‌های کره‌ چشم و پلک را به همراه داشته باشند.

مدت ماندگاری علائم و آسیب چشم به نوع و مقدار ماده شیمیایی بستگی دارد. قرمزی چشم و سطح پلک، سوزش، احساس درد، اشک‌ریزش شدید چشم از علائم آسیب های چشمی با مواد شیمیایی هستند.

در صورتی که فرد با هر یک از مواد شیمیایی دچار آسیب چشمی شود، وضعیت اورژانسی پیدا کرده از این رو باید فوراً اقدامات درمانی را برای وی انجام داد.

موقع تماس مواد شوینده با چشم چه باید کرد؟

فورا با اورژانس 115 تماس بگیرید.

در صورت تماس مواد شوینده یا هر ماده‌ شیمیایی دیگر با چشم باید بلافاصله چندین بار چشم زیر آب، باز و بسته شود تا آن ماده از چشم خارج شود.

شستشوی آرام چشم با آب حدود 20 دقیقه، اولین اقدام است. شما باید پلک‌ها را باز کرده و آب را روی سطح چشم بریزید. این عمل را از گوشه داخلی چشم انجام دهید. به صورتی که آب از گوشه خارجی چشم خارج شود.

همچنین می‌توانید صورت مصدوم را زیر شیرآب یا شیلنگ بگیرید. این شستشو را تا زمان مراجعه به پزشک انجام دهید.

پس از 20 دقیقه شستشو، چشم را با یک گاز استریل پوشانده و پانسمان نمایید.

- هنگام کار با مواد شوینده و شیمیایی حتما از عینک‌های حفاظتی استفاده شود.

- باید این مواد دور از دسترس اطفال نگهداری شوند.

- مواد شوینده و نظافتی در حداقل غلظت استفاده شوند (یعنی قوی نباشند)، چرا که هرچه میزان غلظت آنها بیشتر باشد، آسیب ناشی از آن شدیدتر می‌شود.

باکتری هایی که در محیط مرطوب و تاریک رشد می کنند، باعث ایجاد بوی بد در پاها می شوند. لذا برای جلوگیری و از بین بردن بوی بد پاها و کفش ها، باید جلوی رشد و تکثیر این باکتری ها را بگیرید.

بایستی کفش ها و پاهای تان را تمیز نگه دارید و کفش ها را در هوای آزاد قرار دهید تا بوی بد نگیرند.

برای از بین بردن بوی پاها و کفش هایتان به توصیه های زیر عمل کنید:

1- بیرون و داخل کفش تان را با مواد شوینده، بشویید.

2- شب قبل، داخل کفش تان کمی جوش شیرین بریزید. فردا قبل از پوشیدن کفش، آن را بتکانید تا پودرها بریزند. سپس کفش تان را بپوشید.

3- داخل کفش، کمی جوش شیرین بریزید. سپس کفش را داخل یک کیسه نایلونی بگذارید و داخل فریزر قرار دهید. جوش شیرین، بوی بد کفش را از بین می برد و سرما باکتری های مولد بو را می کشد.

4- داخل دو جوراب کهنه، جوش شیرین پُر کنید و سر آنها را گره بزنید. داخل هر کفش یکی از این جوراب ها را قرار دهید تا بو را از بین ببرد. این کار نسبت به پاشیدن جوش شیرین در داخل کف، کثیف کاری کمتری دارد و برای مدت طولانی تری بوی کفش را از بین می برد.

5- هر روز داخل کفش تان مواد ضدعفونی کننده یا بو زدا بپاشید، مخصوصا از آنهایی که مخصوص بوی بد پا هستند.

6- کمی الکل ضد عفونی کننده داخل یک شیشه ی عطر خالی بریزید و به سطح داخلی کفش بودار بپاشید. سپس کفش را در هوای آزاد قرار دهید تا خشک شود. کمی هم جوش شیرین داخل کفش بریزید تا هر نوع بوی باقیمانده را از بین ببرد.

7- از پودرهای مخصوص رفع کننده بوی بد پا که در داروخانه ها می فروشند، برای پاها و کفش هایتان استفاده کنید.

8- از کفی های از بین برنده بو در کفش تان استفاده کنید. این کفی ها، پاهای شما را خشک نگه می دارند و جلوی رشد باکتری های مولد بو را می گیرند.

9- پاهای تان را با صابون بشویید. هنگام شستن دقت کنید تا لای انگشتان پاهای تان نیز به خوبی تمیز شوند. بعدا پاها را کاملا با پارچه یا حوله خشک کنید.

10- اگر پاهای تان خیلی عرق می کنند، برای کاهش رطوبت پاهای تان از ضد تعریق ها استفاده کنید. سعی کنید از ضد تعریق های مخصوص پا استفاده کنید تا از ضد تعریق های مخصوص زیر بغل.

همچنین برای کاهش رشد باکتری ها در پاهای تان از ژل های ضد باکتری استفاده کنید، یا برای جلوگیری از ایجاد مشکل «پای ورزشکاران» از پودرهای ضد قارچ استفاده کنید.

11- هر وقت کفش می پوشید، حتما جوراب هم بپوشید. جورابی بپوشید که عرق پا را جذب کند مثل جوراب نخی. جوراب پلاستیکی یا نایلونی نپوشید، زیرا عرق پا را به خوبی نمی گیرد. اگر پاهای تان خیلی عرق می کنند، یک یا دو بار در روز جوراب هایتان را عوض کنید.

12- کفشی بپوشید که امکان تبادل هوا داشته باشد؛ مثل صندل یا کفش های پارچه ای و سوراخ دار. برای کاهش باکتری های مولد بوی بد، باید پاهایتان را از کفش در آورید تا هوای آزاد به آنها بخورد.

13- دو روز پشت سر هم یک کفش را نپوشید تا حداقل 24 ساعت هوا بخورد.

14- بعد از این که فعالیت زیادی داشتید و پاهای تان خیلی عرق کردند، کفی کفش تان را در آورید و 24 ساعت در هوای آزاد قرار دهید. همچنین اگر داخل کفش تان خیس شده بود، بایستی کفی آن را در آورید تا خشک شود.

15- همیشه پاها و کفش هایتان را خشک نگه دارید. اگر پاهای شما خیس بود، قبل از پوشیدن کفش، حتما آنها را خشک کنید. همچنین می توانید پودر تالک یا نشاسته ذرت در داخل کفش هایتان بریزید تا رطوبت اضافی را جذب کند.

* توصیه ها:

1- اگر کفش هایتان را بدون جوراب می پوشید، داخل آن کمی پودر تالک بپاشید تا عرق پا را بگیرد.

2- اگر در یک روز بارانی یا به هر دلیلی کفش تان خیس شد، قبل از استفاده مجدد اجازه دهید کفش ها کاملا خشک شوند.

3- مواد ضد بوی پا ، ژل های ضد باکتری و پودرهای ضد قارچ را از داروخانه می توانید تهیه کنید.

کفش‌ ورزشی مناسب، قسمت ضروری انجام هر تمرین ورزشی است. انتخاب کفش ورزشی مناسب در سلامت عضلات و اسکلت شما در حین ورزش موثر می باشد. یک کفش مناسب می‌تواند جلوی بروز بسیاری حوادث، جراحات و دردها را بگیرد.

پیش از رفتن به خرید پیشنهاد می‌کنیم مطلب زیر را بخوانید تا کفش مناسبی برای خودتان تهیه کنید.

1) خرید بعد از ظهر: بعد از فعالیت روزانه و یا حتی ورزش پاهای تان ورم می‌کنند، بنابراین بهترین زمان برای خرید کفش ورزشی، بعد از ظهر و یا بعد از فعالیت ورزشی است. اگر صبح کفش ورزشی ای بخرید که کیپ پای تان باشد، ممکن است بعد از ظهر یا هنگام ورزش پای تان را بزند.

2) کفش یکی، جوراب یکی: وقتی برای خرید کفش ورزشی می‌روید، همان جورابی را بپوشید که قرار است از این پس در کفش‌تان هنگام تمرین بپوشید، چون اگر بعدها جوراب ضخیم‌تری به پا کنید، کفش پایتان را هنگام تمرین می‌زند و یا اگر جوراب‌تان بعدا نازک‌تر باشد، پایتان حین ورزش درون کفش حرکت خواهد کرد.

3) اول پاشنه، بعد پنجه: بند کفش‌های ورزشی‌تان را محکم ببندید؛ حالا امتحان کنید ببینید پنچه ‌پایتان به آسانی درون کفش حرکت می‌کند؟ پاشنه‌هایتان چطور؟ هنگام راه ‌رفتن درون کفش نمی‌لغزند؟

4) کمی مانکن شوید: کفش ورزشی را که می‌خواهید از مغازه بخرید، پایتان کنید و چند قدمی داخل مغازه راه بروید، ببینید در آن کاملا راحت هستید. اگر پنجه پایتان را می‌زند، بعدا هم اندازه پایتان نخواهد شد و هنگام تمرین باید درد پایتان را تحمل کنید. پس، از خیر زیبایی چنین کفش‌های تنگی که سایز مناسب پای شما را فروشنده تمام کرده است، بگذرید.

5) کفشی برای ورزش‌تان: کشتی گیر هستید؟ دو میدانی انجام می‌دهید؟ آیا آیروبیک، کار می‌کنید؟ با راهنمایی مربی ورزش‌تان، کفشی ورزشی ای را انتخاب کنید که مناسب تمرینی باشد که به صورت روزمره انجام می‌دهید. فراموش نکنید کفش دومیدانی با کفش فوتبال متفاوت است، چون دامنه حرکتی پا، مفاصل و وضعیت انگشت‌ها برای حرکات در ورزش های گوناگون، متفاوت است.

6) اول سلامت؛ دوم زیبایی: تنها به ظاهر کفش ورزشی توجه نکنید. همیشه بهداشت و سلامت پا در کفش را پیش از هر چیز در نظر بگیرید. بنابراین برای خرید کفش به سراغ تولیدکنندگان صاحب نام بروید، شاید پول بیشتری بپردازید، ولی در عوض سلامت پاهایتان را حین ورزش تضمین می‌کنید و کفشی می‌خرید که مدت زمان بیشتری برایتان کار خواهد کرد.

7) یک بند انگشت: هنگام خرید کفش ورزشی اجازه دهید جلوی پایتان (در مقابل انگشت بزرگ) به اندازه عرض یک انگشت خالی بماند. به این ترتیب، هنگام تمرین راحت‌تر ورزش خواهید کرد.

8) مکانی برای خم‌ شدن: اطمینان حاصل کنید که کفش مورد نظرتان تنها از قسمت بند انگشتان که در واقع پهن‌ترین قسمت کفش است، در پایتان خم می‌شود. این محل باید منطبق بر محل خم شدن کف پا باشد.

9) هم‌تراز زمین: یک کفش ورزشی خوب باید در سطح صاف، هم‌تراز زمین باشد و بخشی از آن بالاتر و بخش دیگر پایین‌تر نباشد.

10) کنترل کنید: بعد از مدتی که از پوشیدن کفش گذشت، آن را کنترل کنید و زیره و رویه آن را به خوبی بازدید کنید تا به سمت جلو یا پهلو کج نشده باشد و به پاهایتان آسیب نرساند.

11) سفت نباشد: برخی کفش‌های ورزشی که می‌خرید ظاهر زیبایی دارند، ولی بسیار سفت و محکم هستند. کفش سفت و غیرقابل انعطاف، فشار زیادی به تاندون‌های پا وارد می‌کند.

12) بالشتک‌دارها را انتخاب کنید: دقت کنید کف کفش ورزشی شما نباید ارتفاع زیادی داشته باشد (لژدار باشد)، چون موجب پیچ‌خوردگی پای تان می‌شود. از طرف دیگر، کفش ورزشی نباید کف صاف داشته باشد، چون فشار وارده از زمین را به کمر انتقال می‌دهد. بهترین کفش‌های ورزشی کفش‌هایی هستند که یک بالشتک نازک در کف‌شان دارند که فشارهای وارده به پا و بدن را تعدیل می‌کنند.

چه کفشی، برای چه ورزشی؟

برای انجام هر گونه فعالیت ورزشی لازم است کفشی مناسب تهیه کنید. نوع ورزش، مهم‌ترین و در عین حال واضح‌ترین معیار برای خرید کفش ورزشی است. باید به این موضوع توجه داشته باشید که کفشی که برای تنیس انتخاب می‌کنید، مناسب دویدن نیست و برعکس.

در این جا به برخی از ویژگی‌های کفش‌های مناسب برای ورزش دو، بدن‌سازی، فوتبال، تنیس و ... اشاره می‌کنیم:

* دو میدانی: در حین دویدن ممکن است با موانعی برخورد کنید. کفشی که برای این ورزش انتخاب می‌کنید باید کاملا پوشیده باشد. در ضمن زیره‌‌ای داشته باشد که هم از درون و هم از بیرون بتواند ضربات را گرفته و خنثی کند. در زیره ی اغلب کفش‌های مخصوص دو میدانی کربن به کار رفته است که سبب ثابت ماندن کفش در پا می‌شود.

* بدن‌سازی: کفش مناسب این ورزش کفشی سبک و راحت است. قسمت کف کفش به‌ ویژه در ناحیه نوک بسیار محکم است، زیرا در این ورزش به‌‌ طور‌معمول نوک کفش برخورد زیادی با زمین دارد. در ضمن قوزک‌ پا در این کفش‌ها کاملا حفظ می‌شود.

* فوتبال: مهم‌ترین نکته درباره کفش‌ فوتبال، استوک و رویه کفش است تا جلوی لیز خوردن بازیکن را بگیرد و در پی ضربات فراوان به توپ، پاره نشود.

* تنیس: کفش‌های مخصوص این ورزش به نوعی تعبیه شده‌اند که ثبات بالایی روی زمین دارند و نامتعادلی ناشی از حرکات فراوان را دفع می ‌کنند. کف این کفش‌ها نیز از جنس بسیار مقاوم و سخت است.

* بوکس، ایروبیک، بسکتبال و .... ، هر یک کفش‌های مخصوص به خود را دارند که شما می‌توانید با مراجعه به مراکز فروش کفش‌های ورزشی و عنوان کردن نوع ورزش و کفشی که می‌خواهید، آن را تهیه کنید.

میزان استفاده شما از کفش مهم است!

وقتی می‌خواهید یک کفش ورزشی بخرید، به کیفیت اهمیت بالایی بدهید. کفش‌های ورزشی، کیفیت و قیمت‌های متفاوتی دارند. اگر شما یک ورزشکار هستید و مدام از کفش‌هایتان استفاده می‌کنید، بهتر است کفشی با کیفیت بالا و جنس خوب تهیه کنید. شاید قیمت کفش‌های خوب کمی بالا باشد، اما در سلامت نگه داشتن شما دخیل است.

از سوی دیگر توجه داشته باشید که کفش‌های ورزشی را هر چند وقت یک بار باید عوض کنید، چون صدمه دیدن نوک آن یا ساییده شدن پاشنه آن می‌تواند سبب بروز دردهایی در پا و کمر شود.

راحتی پاهای‌تان را فراموش نکنید

کفش ورزشی نباید خیلی گشاد یا خیلی تنگ باشد. بهترین حالت زمانی است که پشت پای شما با کفش به اندازه قطر یک انگشت فاصله داشته باشد. کفشی که می‌خرید باید با فرم پای شما نیز هماهنگی داشته باشد و در آن راحت باشید.

کفش ورزشی باید :

* از پا محافظت کند.

* پا در آن راحت باشد.

* هنگام حرکت، فشار‌ها و نیروهای وارد به پا را تعدیل کند.

* اندازه ی پا باشد.

* وزن مناسبی داشته باشد.

* نرم و انعطاف ‌پذیر باشد.

* آب و رطوبت در آن نفوذ نکند.

* هوا بتواند در آن جریان پیدا کند و قابلیت تبادل هوا را داشته باشد.

5 توصیه مهم

1- در هنگام خرید کفش ورزشی به شکل کفش، رنگ و قیمت آن کاری نداشته باشید. پیش از اعمال هر گونه سیلقه‌ای، به فروشنده بگویید که برای چه نوع ورزشی، چه کفشی می‌خواهید و از میان گزینه‌های پیشنهادی او، گزینه مورد علاقه ‌تان را انتخاب کنید.

2- کفش‌های مارک‌دار و گران الزاما کفش‌های مناسبی نیستند، پس تنها در پی مد نباشید!

3- وقتی کفش ورزشی جدیدی خریدید، با آن ورزش طولانی مدت نکنید. پیش از آغاز یک دوی ماراتون، حداقل 5 ساعت با کفش جدید راه بروید و حرکات نرمشی انجام دهید.

4- همیشه هنگام خرید کفش جدید، کفش ورزشی قدیمی خود را نیز همراه ببرید، چون مشاهده نقاط ساییده شده یا خراب کفش قدیمی می‌تواند به فروشنده در شناخت وضعیت پای شما کمک کند و کفش مناسب‌تری بخرید.

5- توجه داشته باشید که در بازار، کفش‌های شکیل اما نامرغوب فراوان هستند. بنابراین سعی کنید تا حد امکان از مراکز و فروشگاه‌های معتبر خرید کنید تا کفش‌های بی‌کیفیت چینی را با عنوان کفش مارک‌دار به شما نفروشند.